زخم ها و آسیب های موجود در یک زندگی مشترک در کنار آرامش و لذت هایش مجموعه ای از اضداد است که همچون جهان هستی زندگی و زنانگی مرا رشد می دهد. این موضوع در بیشتر آثاری که در این سال ها بر روی شان کار کرده ام به شکل های مختلف بروز کرده اند. مجسمه هایی سفالی و کوچک که آنها را به مثابه خود تلقی کرده و بر روی شان کارهای مختلفی انجام داده ام. گاه با کنده کاری وگاه با اضافه کردنِ فرم هایی بر روی آنها به ساختن و پرداختن به آنها مشغولم و با این کار به شناخت بیرونی از خود کمک می کنم. شناختی که موجب خواهد شد در مواجهه با مسائل زندگی تصمیمات متفاوت تری را اتخاذ نمایم. تاکنون بیش از دویست مجسمه انتراعی بدین شکل ساخته ام که از طریق آنها، آنچه در درونم می گذشت را به شکل عینی بیان نمودم. مجسمه هایی که هر کدامشان نشان دهندۀ لحظه هایی از نگاه و مواجهه من با خودِ درونی ام بوده اند. تلاش من این بود تا آنچه می سازم بازتاب همان لحظه ای باشد که در آن بسر می برم، و در مسیر شناخت همان چیزی که فروید از آن به عنوان «من» یا«ego» یاد می کند. بی پرده و بی آلایش، مستقیم و رودررو، و در مواجهه با درون و بیرون، خودآگاه و ناخودآگاه.
ریحانه گرجیان
اردیبهشت 1397